W tydzień po opublikowaniu przez nas artykułu „Bangladesz prosi o wsparcie” Kalpona Akter oraz Babul Akther, przywódcy BCWS, zostali zaaresztowani przez przedstawicieli bengalskich władz.  Ze względu na grożące im niebezpieczeństwo oraz fakt, że ich domy rodzinne były stale otoczone przez policję, Babul i Kalpona spędzali noce i dnie w biurze. Nocą 13.08 do biura wdarło się 20 policjantów i zabrało ich do aresztu. Clean Clothes Campaign podejrzewa, że pozostaną tam aż do rozpoczęcia procesu. Akta sprawy kolejnych 9 członków BCWS znajdują się w rękach policji.

Zarzuty stawiane członkom BCWS są niejasne, ogólnikowe i bezpodstawne. Wg jednego z zarzutów Babul Akther and Aminul Islam (aresztowany 16 czerwca) mieli 18 czerwca wejść do fabryki Nassa Basic, znieważyć ochronę oraz dokonać aktów wandalizmu. Tego dnia jednak Babul Akther uczestniczył w spotkaniu. Aminul Islam zaś przebywał u lekarza, lecząc obrażenia, jakich doznał dwa dni wcześniej podczas tortur.

Międzynarodowe organizacje broniące praw człowieka, w tym  CCC, Sweatfree Communities,  Maquila Solidarity Network, Human Rights Watch czy Amnesty International wzywają rząd Bangladeszu oraz marki korzystające z usług tamtejszych fabryk do działania na rzecz uwolnienia aresztowanych pracowników i przywódców oraz wycofania fałszywych i bezpodstawnych zarzutów.

Możesz się przyłączyć do tego apelu. Wesprzyj pracowników w Bangladeszu. Włącz się do akcji Clean Clothes Campaign.  Wyślij list do Rządu w Bangladeszu i wezwij do ponownego zalegalizowania BCWS.  List ten pokaże Twoje poparcie dla działalności Bangladesh Center for Workers Solidarity (BCWS).

List dostępny jest na stronie Clean Clothes Campaign.

Środa 25.08.2010, godzina 9.30 rano. Pracownicy przyjeżdżają do pracy, by zacząć swoją wielogodzinną zmianę w fabryce. Na terenie fabryki czeka na nich (głównie na nie) grypa mężczyzn uzbrojonych w kije hokejowe i kije do walk lathi. Jeden z nich zostanie później rozpoznany jako osoba  rekrutująca pracowników do fabryki. 60 kobiet zostanie dotkliwie pobitych, a lider związku zawodowego, Ansari, porwany. Wieczorem tego samego dnia Ansariego znajdzie policja. Wizyta w szpitalu potwierdzi znaczne uszkodzenia ciała w wyniku pobicia. Ansari wie, że ma już nie wracać do fabryki, bo inaczej go zabiją – powiedzieli mu to jego oprawcy między kolejnymi ciosami. Ansari wie też, że musi spotkać się z ludźmi ze związku, wesprzeć ich w demonstracji toczącej się przed fabryką. Zrobi to, gdy tylko będzie miał wystarczająco sił, by opuścić szpital.

Napad na pracownice i porwanie Ansariego to tylko przykłady agresji, z jaką muszą się mierzyć pracownice i pracownicy fabryki  Viva Global. Prześladowania trwają już od miesiąca i są reakcją na działania pracowników, którzy prowadzą kampanie na rzecz poprawy warunków pracy. Niezapowiedziane zwolnienia, obowiązkowe i wyczerpujące nadgodziny, pensje mniejsze niż minimalna pensja ustawowa,  przemoc werbalna i fizyczna, brak opieki zdrowotnej, brak pitnej wody… Tak wygląda praca w Viva Global.

Napaści na pracownice i porwanie Ansariego zaogniły sytuacje.  Od kilku dni pracownicy i pracownice  Viva Global  prowadzą demonstrację. Koleżanka Ansariego, Anannya Bhattacharjee, podjęła nawet dwudniowy strajk głodowy po porwaniu kolegi.  Więcej dowiesz się z artykułu dostępnego na stronie www.etycznamoda.pl

Jeśli nie podoba Ci się takie traktowanie pracowników, podpisz list dostępny na stronie Clean Clothes Campaign.

List ten trafi bezpośrednio do Viva Global. Jego postulaty to m.in.:

• zaprzestanie ataków i prześladowania członków związku zawodowego,
• natychmiastowe aresztowanie osób odpowiedzialnych za porwanie Ansariego,
• natychmiastowe zaprzestanie wynajmowania przez fabrykę gangsterów i nasyłania ich na pracowników,
• natychmiastowe zaprzestanie stosowania przemocy wobec pracowników,
• przeprowadzenie spotkania trójstronnego, na którym obecni by byli przedstawiciele M&S, Viva Global oraz związku zawodowego (przeprowadzenie negocjacji dotyczących wolności zrzeszania się oraz zwiększenia pensji)

List ten wyraża też nadzieję, że opisana sytuacja zapoczątkuje przemiany, które doprowadzą do poprawy warunków pracy pracowników. Złe dobrego początki? Oby!

Możesz na bieżąco śledzić wydarzenia związane z opisaną tu historią:

Twitter

Facebook

RZĄD ARESZTUJE CZŁONKÓW ZWIĄZKU ZAWODOWEGO

Na początku czerwca rząd Bangladeszu zdelegalizował organizację walcząca o prawa pracowników – Bangladesh Center for Workers Solidarity (BCWS).  BCWS było organizacją cieszącą się szacunkiem  m.in.  Clean Clothes Campaign oraz Polskiej Akcji Humanitarej (PAH). Ich działania były zawsze pokojowe. Nie ma podstaw prawnych, by posądzać ich o odpowiedzialność za liczne protesty, które miały ostatnio miejsce w Bangladeszu, a takie zarzuty postawił im rząd Bangladeszu. Działalność BCWS przejawiała się głównie w prowadzeniu szkoleń dla pracowników oraz w rozwiązywaniu konfliktów miedzy pracownikami a ich przełożonymi.  Do tych działań można też zaliczyć prowadzenie nocnych szkół oraz przedszkoli dla dzieci pracowników. Dzięki działaniom BCWS wiele pracownic mogło też skorzystać z urlopu macierzyńskiego.

Delegalizacji towarzyszyło oskarżenie BCWS o podżeganie do protestów i sianie defetyzmu wśród pracowników fabryk. Konsekwencją delegalizacji było zablokowanie konta BCWS oraz konfiskata mienia.  Na tym jednak nie koniec – rząd rozpoczął także prześladowania działaczy BCWS. Już 2 lipca pracownicy BCWS usłyszeli ze strony policji pogróżki, pomimo to postanowili jednak przychodzić do pracy. Dodatkowo właściciel budynku, w którym mieściło się biuro BCWS, podniósł czynsz o 60%, kiedy dowiedział się o sytuacji prawnej BCWS.

16 czerwca jeden z działaczy BCWS, Aminul Islam, został aresztowany w drodze do pracy. Tego dnia udał się na od dawna planowane spotkanie z zarządcą fabryki należącej do Bangladesh Garment Manufacturers and Exporters Association (BGMEA). Gdy przyjechał na miejsce, czekał na niego specjalny oddział, który pojmał go, przetransportował do więzienia, a następnie poddał torturom.

Jego zeznania są wstrząsające:

Pytali mnie: „Dlaczego przestałeś pracować w fabrykach odzieżowych? (…) Jeśli powiesz, że nakłonili cię do tego Babul i Kalpona (liderzy BCWS, Kalpona gościła w Polsce w  marcu 2009 w ramach projektu PAH ,,Modnie i Etycznie”), puścimy cię wolno”.

Kiedy Islam odpowiedział, ze nikt z BCWS nie kazał mu rzucić pracy w fabryce, został  pobity do nieprzytomności.

Bili mnie wszędzie, miażdżyli moje stawy: ramiona, kolana przede wszystkim.

Islam mówi także, że grożono mu śmiercią oraz szantażowano osieroceniem jego dzieci.  Na koniec swoich zeznań dodaje:

Teraz żyję w nieustannym strachu. (…) Nie wiem,co mam teraz zrobić. Nie mogę chodzić, ciężko mi się poruszać, bo ból jest tak dojmujący. Nie mogę spać. Wspomnienia z tortur wracają, nie pozwalając mi spać.

Islam opowiada, że zdołał uciec w noc po aresztowaniu, kiedy transportowano go do innego więzienia.
Islam ukrywa się, wciąż nie wrócił do domu, ale udało mu się spotkać potajemnie z rodziną.

Ucieczka Islama niestety nie oznaczała końca problemów dla BCWS. Rząd za główny cel postawił sobie pojmanie liderów BCWS. Babul i Kalpona od lat pracowali niestrudzenie na rzecz pracowników przemysłu odzieżowego. BCWS donosi także, że wielu pracowników zostało pobitych na terenie fabryk oraz poza fabrykami, po pracy. 22 lipca lokalna telewizja doniosła o kolejnych 40 pracownikach pobitych w fabryce .

Wesprzyj pracowników w Bangladeszu. Włącz się do akcji Clean Clothes Campaign. BCWS oraz pracownicy przemysłu odzieżowego w Bangladeszu proszą nas o wsparcie. Wyślij list do rządu w Bangladeszu i wezwij do ponownej legalizacji BCWS. Podpisanie listu zajmuje ok. minuty, to niezbyt dużo jak na to, ile ten list może zmienić.

List dostępny jest tutaj

Więcej informacji o zarobkach pracowników przemysłu odzieżowego w Bangladeszu oraz o przyczynach represji wobec BCWS

Nike wypłaci odszkodowanie pracownikom zwolnionym w tamtym roku z zamykanych fabryk w Hondurasie. Central General de Trabajadores de Honduras (CGT) oraz Nike ogłosiły 26 lipca 2010 podpisanie przełomowego porozumienia między zwolnionymi pracownikami a potentatem sportowym.

ZADOWALAJĄCE POROZUMIENIE

Sprawa rozpoczęła się w zeszłym roku, kiedy ponad 2000 pracowników z dwóch fabryk, Hugger oraz Vision Tex, straciło pracę, nie uzyskawszy ani odszkodowania, ani nawet zaległych wypłat wynoszących w sumie ok. 2 milionów dolarów. Dzięki ustaleniom między CGT i Nike zwolnieni pracownicy dostaną nie tylko odszkodowanie warte ponad 1,5 miliona dolarów, ale zostaną objęci systemem ochronnym.

Członkowie CGT uważają, że pakiet zaoferowany przez Nike, czyli dokładnie 1,54 miliona dolarów oraz pokrycie kosztów leczenia dla byłych pracowników i ich rodzin (przez rok albo do momentu zatrudnienia) wystarczy, by zadowolić pracowników i zadośćuczynić poniesione straty. Dodatkowo Nike zobowiązał się do wprowadzenia w życie systemu, który pozwoli pracownikom odzyskać utraconą ponad rok temu pracę. Dostali oni gwarancję „priorytetowego zatrudnienia”. Zostaną także zorganizowane dla nich specjalne szkolenia mające na celu podniesienie ich kwalifikacji.

Clean Clothes Campaign (CCC) twierdzi, że jest to najlepsza ugoda, jaką dotychczas udało się wynegocjować z dużą marką. Dodatkowo jest to też pierwszy przypadek w historii, kiedy duża marka uznała swoją odpowiedzialność (finansową i nie tylko) za krzywdy poczynione pracownikom przez fabrykę będącą jej zleceniobiorcą. CCC liczy, że inni wielcy producenci odzieży pójdą w ślady Nike i również poczują się odpowiedzialni za los pracowników i pracownic fabryk szyjących ich produkty, a zwolnionych przez właścicieli fabryk.

JAK TO SIĘ STAŁO?

Porozumienie CGT i Nike jest konsekwencją wielu czynników. Z jednej strony jest następstwem presji wywieranej przez amerykańskich studentów na Nike. Studenci równocześnie wspierali pracowników i członków związków zawodowych w Hondurasie oraz prowadzili kampanię na terenie USA. Ich działania doprowadziły do zerwania lukratywnych umów licencyjnych między niektórymi uniwersytetami a Nike. Wsparcia udzieliła także organizacja United Students Against Sweatshops, która posiada swoje komórki na większości uniwersytetów amerykańskich, co spowodowało, że kampania na rzecz obrony zwolnionych pracowników dotarła do wielu tysięcy osób. Dodatkowo Jeff Hermanson, ze Stowarzyszenia Pisarzy Amerykańskich (Writers’ Guild of America-West) wspierał pracowników w bezpośrednich negocjacjach z Nike. W Hondurasie zaś  liderzy CGT bez chwili wytchnienia naciskali na podpisanie porozumienia. Te naciski doprowadziły do tego przełomowego momentu, który – miejmy nadzieję – zapoczątkuje praktykę uznawania przez firm odzieżowych odpowiedzialności za swoich pracowników.

Przypis:

W USA i  Kanadzie uniwersytety, będące dużym odbiorcą sprzętu sportowego, w wielu przypadkach wprowadzają dodatkowy kodeks postępowania, który ma  na celu ochronę pracowników fabryk.

Cztery miesiące upłynęły od pożaru, o którym pisaliśmy w marcu. Pożar spowodował śmierć 21 osób i ciężkie obrażenia u wielu innych pracowników bangladeskiej fabryki. Pomimo oczywistej winy właścicieli fabryki, którzy zablokowali wyjścia z fabryki żadna z rodzin ofiar nie ujrzała jeszcze należnego im odszkodowania. Podobna sytuacja dotyczy rodziny pracownika, który zginął w fabryce w 2009 roku. Nie oznacza to jednak, że sprawa pożaru w Garib and Garib przeszła bez echa, prawie…

Clean Clothes Campaign (CCC) docenia, że główny zleceniodawca fabryki, szwedzki koncern H&M, zaproponował finansowe wsparcie dla niepełnoletnich sierot, które utraciły w wypadku rodziców oraz dla rodziców ofiar, którzy ze względu na podeszły wiek nie są w stanie sami pracować. Niestety oferta ta nie objęła rodzin, które nie spełniają powyższych warunków, a utraciły jedynego żywiciela rodziny. W przeszłości podobne przypadki śmierci miały miejsce, ale firmy (np. firma Inditex`odpowiedzialna za m.in. Zare, czy GAP) płaciły wszystkim poszkodowanym rodzinom. Dodatkowo by zapobiec podobnym wypadkom H&M nakazał wszystkim swoim dostawcom z Bangladeszu poprawę bezpieczeństwa przeciwpożarowego w fabrykach, przeznaczając na ten cel ok 1 miliona koron szwedzkich (ok. 105.000 euro). Pozostali zleceniodawcy Garib and Garib: włoska Terranova,  turecka Taha Group (sprzedająca markę LC Waikiki), hiszpański potentat El Corte Ingles, czy kanadyjski Marks Work Wearhouse nie podjęli żadnych kroków mających na celu poprawę warunków pracy lub wypłatę odszkodowań.

Fabryki w Bangladeszu cieszą się fatalną opinią w kwestii warunków pracy, znane są one z tego, że są niebezpieczne, ale właściciele fabryk, rząd Bangladeszu, zdają się nie zauważać tego problemu i nie podejmują żadnych wystarczających kroków, które miałyby doprowadzić do poprawy bezpieczeństwa pracowników lub ochrony środowiska.

CCC oraz inne organizacje walczące o prawa człowieka, wraz z and International Textile, Garment and Leather Workers Federation (ITGLWF) (Międzynarodowa Federacja Pracowników Przemysłu Odzieżowo Tekstylno Skórzanego; tłum. Autorka; www.itglwf.org) wzywają firmy, które zlecają produkcję fabrykom z Bangladeszu, by wymagały polepszenia bezpieczeństwa i higieny pracy w tych fabrykach. Kolejnym postulatem tych organizacji jest umożliwienie pracownikom organizowania się w tych fabrykach, co ma na celu m.in. możliwość raportowania naruszeń bezpieczeństwa. CCC prowadzi rozmowy w tej sprawie z większością wielkich koncernów zlecających podwykonawstwo fabrykom na terenie Bangladeszu. Oby te rozmowy nie pozostały tylko wołaniem na puszczy!

Wyślij list i zapytaj firmę Adidas o dotrzymywanie złożonych wcześniej obietnic wobec Indonezyjskich działączy związkowych!

Adidas deklaruje, że dba o prawa pracownicze, ale jednocześnie domaga się szybkiej, elastycznej i taniej produkcji. To sprawia, że fabryki muszą wybierać między interesami z Adidasem, a prawami pracowników. “Czarne listy” działaczy związków zawodowych i nieprzejrzysta polityka zatrudnienia uniemożliwia zdobycie pracy wielu osobom walczącym o godne płace i lepsze warunki w fabrykach.

Panurub: wyrzuceni za starania o lepszą płacę nie mogą wrócić do pracy

Fabryka Panarub mieści się w Dżakarcie I zatrudnia ponad 10 000 pracowników, głównie kobiet. Tam wytwarzane są buty Predator Pulse oraz +F50.6 Tunit, promowane przez najsłynniejszych piłkarzy podczas Pucharu Świata FIFA 2006.

W październiku 2005 r. 33 pracowników Panarub zostało zwolnionych, po tym jak uczestniczyli w legalnym strajku, którego celem było uzyskanie lepszej płacy dla tysięcy zatrudnionych w fabryce. Pracownicy otrzymują tam zaledwie ok. 1,50 zł za godzinę, podczas gdy koszty życia Indonezyjczyków drastyczne rosną. 23 kwietnia 2007 zwolnieni pracownicy, prawie cała załoga związkowa fabryki, musiało zgodzić się przyjąć odprawy i odejść, ponieważ nie mogli już dłużej walczyć z pracodawcami. Mimo, iż otrzymane odprawy były przyzwoite, łamanie prawa pracowników do zrzeszania się było oczywiste.

W czerwcu 2009 związek Perbupas (teraz SBGTS) powrócił do fabryki. Obecnie liczy już około 2000 członków, którzy walczą o lepsze płace i lepsze warunki pracy w fabryce. Jest więc postęp, ale Adidas, mimo obietnic, nadal nie interweniował w sprawie 33 zwolnionych członków byłej załogi związkowej: kilku z nich już dziewięciokrotnie starało się o zatrudnienie u innego dostawcy Adidasa i byli odprawiani z kwitkiem, podczas gdy przyjmowano innych, mniej doświadczonych pracowników.

PT Spotec i PT Don Joe: tysiące ludzi traci pracę i nie może do niej wrócić

W listopadzie 2006 fabryki Pt Spotec i Pt Dong Joe factories zostały zamknięte, pozostawiając 10,5 tys. ludzi bez pracy. Wytwarzały one produkty dla Reeboka, a potem dla Adidasa, który przejął tę markę. Clean Clothes przypuszcza, że to sposób, w jaki Adidas „współpracował” z fabrykami zmusił je do zamknięcia działalności.

Adidas twierdzi, że fabryki te miały “wielkie długi z powodu poważnej niegospodarności finansowej kierownictwa”. Związkowcy twierdzą, że długi powstały na skutek inwestycji w infrastrukturę, które wymógł Adidas. Firma zaś nie chce ujawnić żadnych dowodów na niegospodarność kierownictwa fabryk ani na to, że jej praktyki zlecania produkcji nie przyczyniły się do zamknięcia PT Spotec i Dong Joe.

Clean Clothes Campaign, Oxfam Australia, związkowcy i wielu zaangażowanych obywateli z całego świata wzywa Adidasa, aby pomógł pracownikom znaleźć nowe miejsca zatrudnienia. Zwłaszcza zależy im na zapewnieniu, że przywódcy związkowi z tych fabryk nie trafią na „czarną listę”, która uniemożliwi im pracę w jakiejkolwiek innej fabryce.

W wyniku tych nacisków w lutym 2009 r. Adidas obiecał, że byli pracownicy Spotec będą mieli pierwszeństwo podczas rekrutacji do nowej fabryki butów CLI, która przejęła mienie starej fabryki Spotec. Jak dotychczas 1450 byłych pracowników Spotec zostało zatrudnionych w CLI, w tym wielu działaczy związkowych. Doceniamy to! Niestety, bez pracy nadal pozostaje 9000 byłych pracowników Spotec i Dong Joe, w tym wielu działaczy związkowych, których CLI nie zatrudniło. Warto dodać, że polityka zatrudnienia CLI jest bardzo nieprzejrzysta.

Zapytaj Adidasa czy dotrzyma złożone wcześniej obietnice i zatrudni na nowo, zwolnionych działaczy związkowych w Indonezji!

Clean Clothes Campaign donosi, że Somyot Prukasakasemsuk, adwokat – dziennikarz, obrońca praw człowieka i praw pracowniczych w Tajlandii, został uwolniony dzięki wsparciu internautów! Somyot Pruksakasemsuk, został uwolniony 13 czerwca z bazy wojskowej Adisorn w Saraburi, 115km na północ od Bangkoku. Somyota aresztowano 24 maja wraz z wykładowcą Suthachai Yimprasert z Uniwersytetu Chulalongkom. Yimprasert został zwolniony z Adisorn w wyniku wielu listów i petycji podpisanych przez studentów.

Somyot spędził w więzieniu kolejne dni. Obaj zostali uwięzieni przez rządowe Centre for the Resolution of the Emergency Situation (Centrum Rozwiązywania Kwestii Awaryjnych tłum.; CRES). 

Wyrok sądowy o zwolnieniu Somyota stanowił unieważnienie nakazu aresztowania wydanego przez CRES. Niestety, nawet decyzja sądu została zignorowana przez rząd i Somyot był przetrzymywany przez kolejny tydzień. CRES oskarżył Somyota o podburzacie społeczeństwa przeciwko rządowi. Miało to mieć miejsce 21 maja kiedy podczas konferencji prasowej wzywał premiera Abhisit Vejjajiva do rezygnacji.

Dodatkowo przeciwko Somyotowi świadczyło to, że wydał gazetę, która prezentowała punkt widzenia United Front for Democracy Against Dictatorship (UDD), Zjednoczonego Frontu na Rzecz Demokracji i przeciw Dyktaturze, znanego jako Czerwone Koszule. Front ten postrzegany jest przez rząd Tajlandii jako ugrupowanie terrorystyczne. 
Clean Clothes Campaign, Amnesty International oraz wiele innych organizacji walczących o prawa człowielka, a także internauci złączyli swe siły w proteście przeciwko aresztowaniu Somyota.

Dzięki listom internautów oraz medialnemu nagłośnieniu sprawy Somyot wyszedł na wolność. Clean Clothes Campaign zwraca jednak uwagę, że niestety wielu innych aktywistów walczących o demokrację w Tajlandii, wbrew ogólnoświatowym zasadom i prawom człowieka, wciąż więzionych jest przez CRES…

Wyślij list do FIFA

Problemy, ujawnione w raporcie ILRF (przeczytaj raport), z jakimi zmagają się pracownice i pracownicy to przede wszystkim:

• praca dzieci, która wciąż ma miejsce, szczególnie w Pakistanie wśród pracownic i pracowników domowych
• dyskryminacja i nieprzestrzeganie praw kobiet, które otrzymują najniższe wynagrodzenia i zmagają się notoryczną presją utraty pracy w związku z zajściem w ciążę
• nadmierne godziny pracy, które w jednej z chińskich fabryk wyniosły aż do 21 godzin dziennie (!) każdego dnia, przez cały miesiąc
• brak dostępu do wody pitnej odpowiedniej jakości, opieki medycznej a nawet toalet jak stwierdzono w przypadku fabryk piłek w Indiach

Około 75% z 200 pracowników, z którymi przeprowadzono wywiady w Pakistanie było pracownikami tymczasowymi, w związku z czym nie miało dostępu do żadnych zabezpieczeń socjalnych czy innych korzyści wynikających z prawa pracy.

W ciągu ostatnich dziesięciu lat, doniesienia o łamaniu praw człowieka i praw pracowniczych przy produkcji piłek sportowych są regularnie prezentowane największym graczom światowego przemysłu sportowego, nie pomijając w tym wielkich marek takich jak Nike, Adidas, Puma a także FIFA.

Clean Clothes Campaign (w tym jej polski odział – Clean Clothes Polska) jest zszokowane, że po tylu latach działań, nadużycia wobec pracownic i pracowników są normą, a nie wyjątkiem w tej branży. Przypomnijcie FIFA, że jej odpowiedzialność za piłkę nożną powinna dotyczyć także tych, którzy pracują na to, by fani na całym świecie mogli cieszyć się z rozgrywanych meczy!

Podejmij działanie teraz i wyślij list do FIFA!!

Aby dowiedzieć się więcej o warunkach wytwarzania piłek sportowych w Pakistanie, który jakiś czas temu opisywaliśmy na stronie Koalicji Sprawiedliwego Handlu kliknij tutaj.

Somyot Pruksakasemsuk jest założycielem Center for Labour and International Solidarity Thailand (CLIST). Od kilunastu lat wpółpracował z Clean Clothes Campaign, opisując sytuacje w Tajlandii, dostarczając je z pierwszej ręki. Samyot jest człowiekiem znanym na całym świecie z racji swojej aktywnosci, oraz walki o wolność słowa i prawa człowieka. CCC wzywa wszystkich do pisania listów do ambasad Tajlandii oraz do podpisania listu do premiera Tajlandii z prośbą o natychmiastowe uwolnienie Samyota.

Somyot został aresztowany wraz z profesorem Uniwersytetu Chulalongkom, Suthachai Yimprasert, który został wypuszczony 01.06.2010 w wyniku wielu listów i petycji podpisanych przez studentów. Samyot wciąż przetrzymywany jest w bazie wojskowej Adisorn w Saraburi, 115km na północ od Bangkoku. Będzie tam przetrzymywany przynajmniej do 6.06. Niestety sąd przedłużył okres przetrzymywania Samyota o kolejny tydzień, co jest jawnym naruszeniem międzynarodowego kodeksu praw człowieka oraz prawa wewnętrznego Tajlandii, gdyż do tej pory nie postawiono mu zarzutów. Źródła CCC podają, ze Samyot przetrzymywany jest w odizolowanej celi, zmuszony do noszenia munduru wojskowego. CCC wyraża zaniepokojenie jego stanem zdrowia!

Przyłącz się do akcji CCC. Na ich stronie http://www.cleanclothes.org/urgent-actions/thai-labour-advocate-arrested#action znajdziesz list skierowany do premiera Tajlandii. List wystarczy tylko podpisać. Jego treść jest wyrazem solidarności z Samyotem oraz prośba o natychmiastowe uwolnienie go.